Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /mnt/homesext/r1618754/swkarol.pl/templates/gk_magazine/html/com_content/article/default.php on line 13

Ogłoszenia: 9 – 16 lutego

Matka Boża Nieustającej Pomocy, kościół św. Karola Boromeuszaponiedziałek, 10 lutego, św. Scholastyki
wtorek, 11 lutego, Święto Matki Bożej z Lourdes
środa, 12 lutego, św. Benedykta
piątek, 14 lutego,  św. Cyryla i Metodego, św. Walentego
sobota, 15 lutego, św. Klaudiusza de la Colombière
16 lutego, VI niedziela zwykła

 

1. Informujemy o możliwości włączenia się do Kół Różańcowych Rodziców, modlących się za swoje dzieci. Kołom tym przyświeca pragnienie, aby objąć duchowym wsparciem dzieci (własne oraz swoich chrześniaków, zięciów i synowe). Uczestnik Różańca Rodziców podejmuje się modlitwy w intencji wyznaczonych przez siebie członków rodziny oraz w intencji dzieci pozostałych członków danej róży (20 osób, rodziców), a w zamian inni rodzice z tej róży modlą się za jego dzieci. Każdy z rodziców odmawia codziennie jedną dziesiątkę różańca z przypisaną mu na dany miesiąc tajemnicą. W ten sposób za dzieci danego rodzica odmówiony jest codziennie cały różaniec. Każda z tych osób indywidualnie (w domu, w drodze do pracy, itp.) odmawia codziennie jedną tajemnicę różańca. Czekamy na Ciebie! Jesteś potrzebny/potrzebna, by móc kontynuować to dzieło! Wszystkich zainteresowanych zapraszamy do modlitwy różańcowej w intencji dzieci. Dołączyć może każdy, komu zależy na duchowym wspieraniu dzieci teraz i w przyszłości.

2. We wtorek, 11 lutego, wypada wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes – Światowy Dzień Chorego. Z tej racji na Mszy św. o godzinie 9:30 i 12.30 osoby doświadczone chorobą i osoby w podeszłym wieku będą mogły przystąpić do sakramentu Namaszczenia Chorych.

Komentarz do Ewangelii

Św. Jan Chryzostom (ok. 345-407), biskup Konstantynopola, doktor Kościoła
Homilie do Ewangelii św, Mateusza, nr 52, § 2; PG 58, 520 (© Evangelizo.org)

„Szczenięta pod stołem jadają z okruszyn dzieci”

Zbliżając się do Jezusa, kobieta kananejska mówi tylko te słowa: „Ulituj się nade mną” (Mt 15,22), a jej wzmożone krzyki przyciągają wielką liczbę ludzi. Był to wzruszający spektakl, widząc kobietę wołającą z taką emocją, tę matkę, proszącą za swoją córkę, dziecko tak ciężko doświadczone.

Nie mówi „Zlituj się nad moją córką”, ale „Ulituj się nade mną”. „Moja córka nie zdaje sobie sprawy ze swojej choroby, ale ja oczuwam tysiące cierpień, jestem chora, widząc ją w tym stanie, jestem niemal oszalała, widząc ją taką”.

Jezus jej odpowiada: „Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela” (Mt 15,24). Co robi kobieta kananejska, usłyszawszy te słowa? Odchodzi, zachowując milczenie? Traci odwagę? Wcale nie! Jeszcze bardziej nalega.

My nie tak czynimy: kiedy nie jesteśmy wysłuchani, wycofujemy się zniechęceni, podczas gdy trzeba nalegać z większym zapałem. Kto zresztą nie byłby zniechęcony odpowiedzią Jezusa? Jego milczenie by wystarczyło, żeby odebrać nadzieję.

Ale ta kobieta nie traci odwagi, wręcz przeciwnie, zbliża się coraz bardziej, upada przed Nim, mówiąc: „Panie, dopomóż mi! (w. 25)... Jeśli jestem małym psem w tym domu, to nie jestem już obca. Wiem dobrze, że dzieci potrzebują jedzenia, ale nie można im zabraniać rzucania okruszyn. Nie powinno mi się ich odmówić, ponieważ jestem małym psem, którego nie można odtrącić”.

Chrystus zwlekał z odpowiedzią na jej prośbę, ponieważ przewidywał jej odpowiedź. Jego odpowiedzi nie miały na celu sprawienie przykrości tej kobiecie, ale objawienie tego ukrytego skarbu.

Komentarz ze strony Ewangelia na co dzień