20 – 26 lutego 2017 r.

środa, 22 lutego, Katedry św. Piotra, Apostoła
czwartek, 23 lutego, św. Polikarpa, biskupa i męczennika
26 lutego, VIII niedziela zwykła

Koronacja NMP, medalion w kościele św. Karola Boromeusza w Żyrardowie

Intencje mszalne na bieżący tydzień

Czytania na dziś w serwisie opoka.org.pl

Ogłoszenia na bieżący tydzień

Refleksje Kolędowe – 2017, cz. I

Czy to prawda, że miłość w małżeństwie się wypala wcześniej czy później i pozostaje tylko popiół?

Poszukiwanie odpowiedzi na to pytanie było dominantą moich rozmów kolędowych…

ppPindor

Komentarz do Ewangelii

Św. Jakub z Sarug (ok. 449-521), mnich i biskup syryjski

Hexameron; homilia na szósty dzień

„Będą oboje jednym ciałem”

„Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam”, powiedział Bóg (Rdz 1,26). Zwykłe zarządzenie sprawiło, że pojawiły się inne elementy stworzenia: „Niechaj się stanie światłość!” albo „Niechaj powstanie sklepienie!” Tym razem Bóg nie powiedział: „Niech powstanie człowiek”, ale: „Uczyńmy człowieka”.

Uważał bowiem, że Jego własne dłonie powinny ukształtować ten obraz Jego samego, znajdujący się ponad innymi stworzeniami. To dzieło było mu szczególnie bliskie; ukochał je wielką miłością. Adam jest na obraz Boży, ponieważ nosi wizerunek Jedynego Syna.

W pewien sposób Adam został stworzony jednocześnie jeden i podwójny; Ewa była w nim ukryta. Zanim jeszcze zaistnieli, ludzkość była przeznaczona do małżeństwa, przez co stawali się, mężczyzna i kobieta, jednym ciałem, jak na początku. Żadna sprzeczka, żadna waść nie miała między nimi powstać. Mieli posiadać tę samą myśl, tę samą wolę. Pan utworzył Adama z prochu i wody; Ewa został wyjęta z ciała, kości i krwi Adama (Rdz 2,21).

Głęboki sen pierwszego człowieka zapowiadał tajemnice ukrzyżowania. Otwarcie boku to cios włócznią w ciało Jedynego Syna; sen to śmierć na krzyżu; krew i woda to owoce chrztu (J 19,34). Ale krew i woda, które wypłynęły z boku Zbawiciela, są początkiem świata Ducha.

Adam nie ucierpiał z braku fragmentu ciała; co mu zostało zabrane, to zostało mu oddane, przemienione pięknem. Powiew wiatru, szum drzew, śpiew ptaków wołały do narzeczonych: „Wstańcie, już dosyć snu! Zaślubiny na was czekają”. Adam ujrzał Ewę przy swoim boku, który była jego ciałem i kością, jego córką, siostrą, żoną. Wstali, owinięci w szatę światła, a dzień ich witał. Byli w Raju.

Komentarz ze strony Ewangelia na co dzień

Informacje o Sakramentach świętych:

Chrzest

Spowiedź

Bierzmowanie

Ślub

powrót na górę strony